اندیشه ی دل

نمیدانم زندگی چیست؟؟ اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

 پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو... گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست

هميشه به من مي گفت زندگي وحشتناک است ولي يادش رفته بود که به من مي گفت تو زندگي من هستي روزي از روزها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه خورشيد در اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا باراني بود و خورشيدي در اسمان معلوم نبود شبي از شبها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري گفت به اندازه ستاره هاي اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا ابري بود وستاره اي در اسمان نبود خواستم براي از دست دادنش قطره اي اشک بريزم ولي حيف تمام اشکهايم را براي بدست اوردنش از دست داده بودم

 هر وقت که دل کسي رو شکستي روي ديوار ميخي بکوب تا به يادت باشه که دلشو شکستي هر وقت که دلشو بدست اوردي ميخ را از روي ديوار در بيار اخه دلشو بدست اوردي اما چه فايده جاي ميخ که رو ديوار مونده

روزي تمام احساسات آدمي گرد هم جمع مي شن و غايم موشک بازي ميکنن ديوانگي چشمميذاره همه مي رن غايم ميشن تنبلي اون نزديکا غايم ميشه حسادت ميره اون ور غايم ميشه عشق مي ره پشت يه گل رز ديوانگي همه رو پيدا مي کنه به جز عشق حسادت عشق رو لو ميده و به ديوانگي ميگه که رفت پشت گل رز عشق نمياد بيرون ديوانگي هرچي صدا مي زنه عشق بيا بيرون ديوانگي هم يه خنجر ور ميداره همينطور رز رو با خنجرش مي زنه تا عشق پيدا بشه يک دفعه عشق ميگه آخ چشمو کور کردی ديوانگي اشک مي ريزه به دست و پاي عشق بهش مي گه من چشم تو رو کور کردم تو هر کاري بگي من انجام ميدم عشق فقط يک چيز از اون می خواد بهش مي گه با من هم درد شو از اون وقت به بعد ديوانگي هم درد عشق کور شد و بس

اگه قلبمو شکستی به فدای یک نگاهت این منم چون گل یاس نشستم سر راهت تو ببین غبار غم رو که نشسته بر نگاهم اگه من نمردم از عشق تو بدون که روسیاهم اگه عاشقی یه درده چه کسی این درد ندیده تو بگو کدام عاشق رنج دوری ندیده اگه عاشقی گناهه ما همه غرق گناهیم میون این همه آدم یه غریب و بی پناهیم تو ببین به جرمه عشقت پره پروازمو بستند تو ندیدی منه مغرور چه بی صدا شکستم

اگه يكي رو ديدي وقتي داري رد ميشي بر مي گرده ونگات مي كنه بدون براش مهمي اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري ميرفتي بر مي گردو با عجله مياد به سمتت بدون براش عزيزي اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري مي خندي بر مي گردو نگات مي كنه بدون واسش قشنگي اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري گريه مي كني مياد با هات اشك مي ريزه بدون دوستت داره

دروغ و خيانت رو هك كن__ از انسانيت كپي بگير و سند توآ ل كن__ با صداقت و وفا و معرفت چت كن__ از زيباترين خاطره زندگي وب بگير__تو پروفايل قلبت يه قلبه تير خورده بذار و بگو عاشق عشق هستي__و عاشق عشق باشين_در مسنجر قلبت عشق رو اد كن __وبه احساسات زيبايي پي ام بده__غم رو ديلت كن__و واژه بدي رو رينيم كن__براي غرورت آف بزار و بگو بشينه آخه (دنيا دو روزه)

واسه شكستن يه دل فقط يه لحظه وقت مي خواد.اما واسه اينكه از دلش در بياريشايد هيچ وقت فرصت نداشته باشي... ميشه مثل يه قطره اشك بعضي ها رو از چشمت بندازي ، ولي هيچ وقت نمي توني جلوي اشك وبگيري كه با رفتن بعضي ها از چشمت جاري ميشه

يه قلم و يه کاغذ و يه عاشق هميشگي                                          

                                نميشه با نوشته ها اين همه احساسو بگي

 حرفاي پرشکایتی روکاغذاي خط خطي                                                   

                             از عشق من مونده فقط قلب پر از شکايتي

  يه بغض خامه توگلوم  يه دنياحرف ناتموم                                                                                                                                                                

                             آرزوهام پشت سرم نگاه من به رو به روم

اين کاغذای خط خطی نامه ی عاشقونمه  

                           اين جاي پاي اشک من از گريه هاي نم نمه

از تو گله نميشه کرد اگه نمي ري از سرم                           

                             اگه هنوز در حسرت يه آرزوي باطلم        

از تو گله نميشه کرد شکايت از دل منه                                

                            شکستنم نتيجه ي اين همه دل سپردنه

 در اين دنيا تک و تنها شدم

                                گيا هي در دل صحرا شدم

    چو مجنوني که از مردم گريزد 

                                    شتابان در پي ليلا شدم

      چه بي ثمر مي خندم

                                   چه بي اثر ميگريم

      به ناکامي چرا رسوا شدم

                                    چراعاشق چرا شيدا شدم

من دیگه دوستت ندارم ببخشید

بهتره که نپرسی علتشو

چون که خودت ندادی فرصت شو

بهتره این نامه اخر باشه

فک کنم این واسه ما بهتر باشه

من واسه اون کسی که دوست ندارم

نمی تونم شاخه گل بیارم

بین تو اون روزا کلی فرقه

تو اسمونت پره رعد و برقه

نه مهربونی نه واسم می خندی

هر دری که می زنم رو می بندی

کو اون همه شعرای عاشقانه

از خدا خواستم عادتهای زشت را ترکم بدهد.

خدا فرمود خودت باید آنها را رها کنی.

از او درخواست کردم فرزند معلولم را شفا دهد.

فرمود: لازم نیست روحش سالم است.... جسم هم که موقت است

از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند.

فرمود: صبر، حاصل سختی و رنج است. عطا کردنی نیست، آموختنی است.

گفتم : مرا خوشبخت کن.

فرمود: نعمت از من خوشبخت شدن از تو.

وداع.......

لحظه ودامون اون روز تماشایی بود

تو سکوت هر دو فرد یاد بی فردایی بود

آه سینه سوز تو هق هق گریه های من 

لحظه سرودن سرود تنهایی بود

بغض نفسم رو بسته بود 

حلقه اشک بین ما نشسته بود

جمله هر گز فراموشم نکن تو گلوم شکسته بود  

    دائم برای دیدن هم دیر می کنیم

               وقت قرارها همه تاخیر می کنیم

                         اول برای عشق همه می دویم

                                اما اواسطش همه گیر می کنیم

کاش:

 هرگز در محبت شک نبود

تک سوار مهربانی تک نبود

 کاش :

برجانی که بر قاب دل است

 واژه ی تلخ خیانت حک نبود

وقتی زندگی صد دلیل برای گریه کردن به تو می دهد تو هزار دلیل برای خندیدن به او نشان بده 

عاشقی پیداست از زاری دل --- نیست بیماری چو بیماری دل

---------------------------------------

بگیر از من تو این دل یادگاری که تنها لایق این دل تو بودی هزاران خواستند این دل بگیرند ندادم چون عزیز دل تو بودی...

بزرگترين متهم تاريخ كسي است كه نمي دونه قلبش واسه ي كي مي تپه.

متين ترين كلام:عشق جذاب ترين كلام:آشنايي پاك ترين كلام:وجدان تلخ ترين كلام:جدايي زشت ترين كلام:خيانت سخت ترين كلام:تنهايي و بدترين كلام:بي وفايي.

عمريست كه ويران شده ام ساكت و سرد و پريشان شده ام تا تو آيي و مرا دريابي من اسير شب طوفان شده ام.

تو همان فرشته اي هستي كه در بهار قدم مي زني و برگ درختان انتظار پاييز را مي كشند تا جاي پايت را بوسه بزنند.

تو خيلي آرزو داري و من يه آرزو و آن اينكه تو به تك تك آرزوهات برسي

هنوز در پي جراح زبردست مي گردم تا سرنوشت من و تو را به هم پيوند بزنه

چه كنم تو سلطان جهاني و من درويش خرابات تو ارباب وفايي و من نوكر ارباب

شب رو دوست دارم چون تو دل يه ماه داره!
روز و دوست دارم چون تو دلش يه آفتاب داره!
خودمو دوست دارم چون تو دلم تو رو دارم.

عشق گلي است كه 2 باغبان آن را مي پرورانند 1) عشق 2) معشوق

قصه عشق من و تو به قشنگي خيالم من و تو ماهي و آبيم كه جداييمان محاله

آنقدر دوستت دارم كه خدا داند
اين اسرار فقط باد صبا داند
نخواهم گل كه گل بي اعتبار است
تمام عمر گل فصل بهار است
تو را خواهم از گلهاي عالم
كه عطر تو هميشه ماندگار است.

همه ي دنيا را بگير
دلخوشي ام را بگير
هرچي مي خواهي ازم بگير
اما اين احساسي كه من بهت دارم ازم نگير

خستگي من از رودها نيست خستگي من از ماهي هايي است كه به زيبايي درياها نمي انديشند
پس اي دوست ،زيبا نگر باش

از دست رفيقان عقرب صفت دوستي با مار كبري آرزوست.

ساحل به دست مي گردم به دنبال كشتي ايي كه در من لنگر افكند تا بارنامه كنم تمام هستي ام را بدان بندري كه تو باشي

بي تو بودن را براي با تو بودن دوست دارم.
دوستت دارم...

اگر بداني چقدر سخت است ياد بودنت در عمق وحشت نبودنت
مراهرگز اينگونه رها نمي كردي

گر همسفر عشق شدي ، مرد خطر باش . هم منتظر حادثه ، هم فكر خطر باش

از شركت فرش مزاحمتون ميشم . اجازه ميدي دلمو فرش زير پات كنم تا هيچ جا جز دلم پا نذاري

دلم از دوريت پاره شد دوختمش حالا تنگ شد

من تشنگي .تو تشنگي .كاش كه نمي گذشت بچگي/من بي وفا. تو بيوفا.چي كار كنه خدا با ما/من انتظار تو انتظار.من باريدم تو هم ببار/من اعتماد .تو اعتماد.عشقو چراداديم به باد؟/تو خستگي .من خستگي.پس چيه معنيش زندگي؟/من پر درد.تو پر درد. پاييز واسه چي ميشه زرد؟/منم كه تو .تو هم كه من.پس زير وعده هات نزن./من خاطره .تو خاطره .بمون تا يادمون نره/من آرزو .تو آرزو.پس آرزو كن و بگو.

چشم .چشم.2ابرو/نگاه من به هر سو/پس چرا نيستي پيشم؟نگاه خيس تو كو؟/گوش .گوش 2 تاگوش/2 دست باز يه آغوش/بيا بگير قلبمو/يادم تو را فراموش/چوب. چوب.يه گردن/جايي نري تو بي من/
دق ميكنم ميميرم/اگه دور بشي از من/
دست .دست.2 تا پتو مونده اينجا/
يادت مياد كه گفتي/بي تو نميرم هيچ جا/من؟من؟يه عاشق/همون مجنون سابق

نخي كه داخل شمعه از شمع پرسيد:چرا وقتي مي سوزم تو آب ميشي؟شمع جواب داد:وقتي مي بيني يكي كه تو قلبته داره مي سوزه ، مگه مي توني گريه نكني؟؟؟

اذ سميم غلب و با طمام وجودم دوصط دارم.(بي صوادم ولي دل كه دارم)

در قلبتو براي كسي باز نكن....كسي كه دوست داره ، خودش كليد داره....

قانون زندگي مي گه : هيچ وقت نذار كسي بفهمه كه دوسش داري ،چون مي ره....

قلب من به قلب تو خورده گره/نكنه ناز كني .باز كني اين 2 گره

سوختم باران بزن شايد تو خاموشم کني / شايد امشب سوزش اين زخم ها را کم کني آه باران من سراپاي وجودم آتش است / پس بزن باران بزن شايد تو خاموشم کني

"جان بلا نکارد" از روي نيکمت برخاست . لباس ارتشي اش را مرتب کرد وبه تماشي انبوه جمعيت که راه خود را از ميان ايستگاه بزرگ مرکزي پيش مي گرفتند مشغول شد. او به دنبال دختري مي گشت که چهره او را هرگز نديده بود اما قلبش را مي شناخت دختري با يک گل سرخ .از سيزده ماه پيش دلبستگي اش به او آغاز شده بود. از يک کتابخانه مرکزي فلوريدا با برداشتن کتابي از قفسه ناگهان خود را شيفته و مسحور يافته بود. اما نه شيفته کلمات کتاب بلکه شيفته يادداشت هايي با مداد که در حاشيه صفحات آن به چشم مي خورد. دست خطي لطيف از ذهني هشيار و درون بين و باطني ژرف داشت. در صفحه اول "جان" توانست نام صاحب کتاب را بيابد :دوشيزه هاليس مي نل" . با اندکي جست و جو و صرف وقت او توانست نشاني دوشيزه هاليس را پيدا کند. "جان" بري او نامه ي نوشت و ضمن معرفي خود از او در خواست کرد که به نامه نگاري با او بپردازد . روز بعد "جان" سوار بر کشتي شد تا براي خدمت در جنگ جهاني دوم عازم شود. در طول يک سال ويک ماه پس از آن دو طرف به تدريج با مکاتبه و نامه نگاري به شناخت يکديگر پرداختند. هر نامه همچون دانه ي بود که بر خاک قلبي حاصلخيز فرو مي افتاد و به تدريج عشق شروع به جوانه زدن کرد. "جان" در خواست عکس کرد ولي با مخالفت "ميس هاليس" رو به رو شد . به نظر "هاليس" اگر "جان" قلبا به او توجه داشت ديگر شکل ظاهري اش نمي توانست براي او چندان با اهميت باشد. وقتي سرانجام روز بازگشت "جان" فرا رسيد آن ها قرار نخستين ديدار ملاقات خود را گذاشتند: 7 بعد از ظهر در ايستگاه مرکزي نيويورک . هاليس نوشته بود: "تو مرا خواهي شناخت از روي رز سرخي که بر کلاهم خواهم گذاشت.". بنابراين راس ساعت 7 بعد از ظهر "جان " به دنبال دختري مي گشت که قلبش را سخت دوست مي داشت اما چهره اش را هرگز نديده بود. ادامه ماجرا را از زبان "جان " بشنويد: " زن جواني داشت به سمت من مي آمد بلند قامت وخوش اندام - موهاي طلايي اش در حلقه هايي زيبا کنار گوش هاي ظريفش جمع شده بود چشمان آبي به رنگ آبي گل ها بود و در لباس سبز روشنش به بهاري مي ماند که جان گرفته باشد. من بي اراده به سمت او گام بر داشتم کاملا بدون تو جه به اين که او آن نشان گل سرخ را بر روي کلاهش ندارد. اندکي به او نزديک شدم . لب هايش با لبخند پر شوري از هم گشوده شد اما به آهستگي گفت "ممکن است اجازه بدهيد من عبور کنم؟" بي اختيار يک قدم به او نزديک تر شدم و در اين حال ميس هاليس را ديدم که تقريبا پشت سر آن دختر يستاده بود. زني حدود 40 ساله با موهاي خاکستري رنگ که در زير کلاهش جمع شده بود . اندکي چاق بود مچ پاي نسبتا کلفتش توي کفش هاي بدون پاشنه جا گرفته بودند. دختر سبز پوش از من دور شد و من احساس کردم که بر سر يک دوراهي قرار گرفته ام از طرفي شوق تمنايي عجيب مرا به سمت دختر سبزپوش فرا مي خواند و از سويي علاقه اي عميق به زني که روحش مرا به معني واقعي کلمه مسحور کرده بود به ماندن دعوت مي کرد. او آن جا يستاده بود و با صورت رنگ پريده و چروکيده اش که بسيار آرام وموقر به نظر مي رسيد و چشماني خاکستري و گرم که از مهرباني مي درخشيد. ديگر به خود ترديد راه ندادم. کتاب جلد چرمي آبي رنگي در دست داشتم که در واقع نشان معرفي من به حساب مي آمد. از همان لحظه دانستم که ديگر عشقي در کار نخواهد بود. اما چيزي بدست آورده بودم که حتي ارزشش از عشق بيشتر بود. دوستي گرانبها که مي توانستم هميشه به او افتخار کنم . به نشانه احترام وسلام خم شدم وکتاب را براي معرفي خود به سوي او دراز کردم . با اين وجود وقتي شروع به صحبت کردم از تلخي ناشي از تاثري که در کلامم بود متحير شدم . من "جان بلا نکارد" هستم وشما هم بايد دوشيزه "مي نل" باشيد . از ملاقات با شما بسيار خوشحالم ممکن است دعوت مرا به شام بپذيريد؟ چهره آن زن با تبسمي شکيبا از هم گشوده شد و به آرامي گفت" فرزندم من اصلا متوجه نمي شوم! ولي آن خانم جوان که لباس سبز به تن داشت و هم اکنون از کنار ما گذشت از من خواست که اين گل سرخ را روي کلاهم بگذارم وگفت اگر شما مرا به شام دعوت کرديد بايد به شما بگويم که او در رستوران بزرگ آن طرف خيابان منتظر شماست . او گفت که اين فقط يک امتحان است!"
طبيعت حقيقي يک قلب تنها زماني مشخص مي شود که به چيزي به ظاهر بدون جذابيت پاسخ بدهد.

مرا صد بار از خود برانی

                     دوستت دارم

به زندان خیانتم کشانی 

                     دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

               چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی

                      دوستت دارم

تو آسمون عاشقی ستاره پیدانكنی / مدیون اشكای منی اگه فراموشم كنی

بس که در تدبیر فردا مانده ایم/با همیم اما چه تنها مانده ایم/در کلاس جمع و تفریق زمان/عاشقیم اما تنها مانده ایم

اندکي آهسته تر زير اين باران بمان ، ابر را بوسيده ام تا بوسه بارانت کند

سوداي دلم قسمت هر بي سر و پا نيست / خوش باش که يک لحظه دلم از تو جدا نيست

من آن گلبرگ مغرورم که ميميرم ز بي آبي ، ولي با خفت و خواري ، پي شبنم نميگردم...

با خون غم نوشتم غربت مکان ما نيست / از ياد بردن دوست ، هرگز کار ما نيست . . .

جفايت با وفايت هر دو نيکوست / تو را هر جا که باشي دارمت دوست . .

زدي تيري به قلبم رد نکردم / جدائي را تو کردي ، من نکردم . . .

در انتظار ديدنت به دشت غم نشسته ام / رها نکن دل مرا بيا که دل شکسته ام . . .

به دريائي گرفتارم که موجش عالمي دارد / که من با دل و دريا و موجش عالمي دارم . . .

يادت هميشه سبز است در خلوت خيالم / خوبم به خوبي تو ، هرچند نپرسي حالم . . .

در غمگين ترين لحظات زندگيم شادم که کسي نميداند که چقدر غمگينم . . .

زندگي چيدن سيبي است که بايد چيد و رفت / زندگي تکرار پائيز است بايد ديد و رفت . . .

هر دو بالم را شکستي باورم را پس بده / مانده خالي خالي هستي ام را پس بده
دفتر شهر را پر پر کن اما خوب من / اشک هاي بيت بيت دفترم را پس بده

به کم نور ترين ستاره ها قانع باش ، چرا که چشم همه به سوي پر نور ترين ستاره هاست

نه از قايق نه از قايق مينويسم ، نه از زخم شقايق مينويسم
به ياد لحظه هاي با تو بودن ، به ياد آن دقايق مينويسم . . .

در تنور عاشقي سرد مکن ، در مقام عشق نامردي مکن
حرف مردي ميزني مردانه باش ، در سراي عاشقي افسانه باش . . .

سکوت يعني يه حرف که رو دلمه ، يه اسم که رو لبمه ، يه شرم که تو چشامه و يه ارزو که تو قلبمه ، سکوت يعني .......

خاک شد هرکه بر این خاک زیست ٬ خاک چه داند که در این خاک کیست
سرانجام که باید در خاک رفت ٬ خوشا آنکه پاک آمد و پاک رفت . . .

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت من را / ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

گاه برای ساختن باید ویران کرد ، گاه برای داشتن باید گذشت و گاه در اوج تمنا باید نخواست . . .

عمر من غارت شد ، و غارتگر من دور شد ، من صبوری کردم و غارتگرم مغرور شد . . .

دود اگر بالا نشیند کسر شأن شعله نیست ، جای چشم ابرو نگیرد ، گرچه او بالاتر است .

هر رهگذری محرم اسرار نگردد ، صحرای نمک زار ، چمن زار نگردد
هرجا که رسیدی مکش طرح رفاقت ، هر کس که به تو یار وفادار نگردد . . .